روش مغناطيسي قديمي ترين روش ژئوفيزيكي است كه هم براي تعيين محل كانه هاي پنهان و حجم براي تعيين ساختارهاي مربوط به رسوبات نفت و گاز بكار مي رود. اين روش از جمله روش هايي است كه منشاء آن طبيعي بوده و ناشي از تاثيرا ميدان مغناطيسي زمين بر روي سنگها مي باشد. ميدان مغناطيسي زمين هم ارز يك مغناطيس ماندگار است كه در راستايي عموما÷ شمالي – جنوبي در نزديكي محور چرخشي زمين قرار دارد. 99% ميدان مغناطيسي زمين منشاء داخلي دارد كه ميدان اصلي محسوب گرديده و نسبتاً به آرامي تغيير مي كند، و يك درصد باقيمانده منشاء خارجي دارد كه ميدان اصلي محسوب گرديده و نسبتاْ به آرامي تغيير مي كند، و يك درصد باقيمانده منشاء خارجي دارد و نسبتاً سريع تغيير مي كند.

   تغييرات ميدان اصلي معمولاً خيلي كوچكتر از ميدان اصلي بوده و در اثر بي هنجاريهاي مغناطيسي محلي كه نتيجه تغييرات در محتواي كاني مغناطيسي سنگها است در نزديكي سطح پوسته زمين بوجود مي آيد.
   بررسي اين تغييرات هدفهاي ژئوفيزيك اكتشافي را تشكيل مي دهد زيرا بي هنجاريهاي محلي ميدان مغناطيسي را مي توان در ارتباط با ساختار محلي زمين تفسير كرد. البته يكي از منابع اطلاعاتي بسيار مهم در اين زمينه سنگهايي هستند كه احتمال دارد در زمان شكل گيري خود بطور دائمي مغناطيده شده باشند. با استفاده از اندازه گيري مغناطيدگي سنگها،‌تاريخ گذشته ميدان مغناطيسي را مي توان استنتاج كرد.
   در روش مغناطيسي بي هنجاريهاي بدست آمده از برداشتهاي صحرايي بر حسب تغييرات خود پذيري مغنايس( Susceptibility) و يا مغناطيس شدن دائم تعبير و تفسير مي شود. هر دو خواص فوق در دماي زير فقط كوري (Curie point) در سنگها وجود دارد بنابراين بي هنجاريهاي مغناطيسي فقط تا اعماق 30 تا 40 كيلومتري محدود مي شوند.